അമ്മ തൂവൽ

എന്മിഴിക്കോണിലെ കണ്ണുനീർ തുള്ളിയാൽ,
കണ്മഷിക്കൂട്ടം കലങ്ങിയോ കണ്മണീ...
എന്നെയും കാത്തിരിക്കുന്നുമ്മറ കോലായിലെന്നമ്മ,
തീരാത്ത നോവുകളുള്ളിലൊതുക്കീ...
ഓർമ്മതൻ പൂമരചോട്ടിൽ ഞാൻ വന്നപ്പോൾ..
വീശിയ കാറ്റിനോടെന്തോ പറഞ്ഞുവോ....
പോയ ജന്മത്തിൻ മോഹങ്ങളൊക്കെയും,
പൂവണിയാനിനി എത്രനാൾ കാക്കണം.....
ജാലകക്കീറിലൂടെത്തും വെളിച്ചത്തിൻ
നൂലുകൾ കൊണ്ടു നെയ്യും കിനാവുകൾ
നാളെയെൻ ജീവിതയാത്രയിലേക്കുള്ള
പാഥേയമായ് തീരാനേറെ കൊതിച്ചുവോ..?
ഒരു സാന്ത്വനത്തിൻ തൂവലാൽ തഴുകി ഞാനാ
കരയും മനസ്സിന്റെ നീറ്റലകറ്റിടാം....
വാൽസല്ല്യം കൊണ്ട്‌ കൊട്ടാരം തീർക്കുമീ അമ്മതൂവലിനെ
പൂജക്കെടുക്കുവാൻ പറ്റാത്ത പൂവായി
മാറ്റിയതെന്തിനു കാലമേ....?