ഇന്ന് ജൂണ് 6 .ഒരു നല്ല സായാഹ്നം എനിക്ക് തന്ന കൂട്ടുകാരീ ..നിനക്കൊരായിരം നന്ദി ...വിരസ്സമായി കിടന്ന ഈ മനസ്സുനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന്.ഏകാന്തതയുടെ കനലെരിയുന്ന എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കുളിർക്കാറ്റുപ്പോലെ താഴുകിയെത്തിയത്തിനു ...പിന്നെ ആ സുറുമയിട്ട കണ്ണുകൾ എന്നിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ഇടയാക്കിയ ദൈവത്തിനും ഒരായിരം നന്ദി...
വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഇതുപോലൊരു സായാഹ്നത്തിന് എന്തൊരു അഴകായിരുന്നെന്നോ .അന്നത്തെ അസ്തമയ സൂര്യനോടൊപ്പം ആഴങ്ങളിക്ക് താഴ്ന്നു പോയത് എന്റെ മോഹങ്ങളായിരുന്നു .പതിക്കെ പതുക്കെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു കറുത്ത പുകയായ് പടരുകയായിരുന്നു ഈ പ്രവാസത്തിൽ ..യാഥാര്ത്യത്തിന്റെ തീവ്രത എന്റെ ഹൃദയത്തെ കീറിമുറിച്ചു വാക്കുകള് നിലവിളി സംഗീതമായ് മാറി ..കണ്ണുനീര് കാഴ്ച്ചയെ മറച്ചു ഒരു ആശ്വാസവാക്കിനും നിയന്ത്രിക്കാന് ആയില്ലാ ഹൃദയം കീറിമുറിഞ്ഞപ്പോള് ഉണ്ടായ കണ്ണുനീര് പ്രവാഹത്തെ ..കാരണം എന്നെ നെഞ്ചോടു ചേര്ത്ത് കൈകള് ആയിരുന്നു എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ,വാത്സല്യത്തിന്റെ നിറകൂടമായ എന്റെ മാത്രം ..എന്റെ മാത്രം അമ്മ നക്ഷത്രം...ഒരിക്കൽ എനിക്ക് ദൈവത്തൊട് ചോതിക്കണം എന്തിനാ എന്നെ ആ അമ്മ നക്ഷത്രത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റിയതു എന്ന് ..ഇന്ന് ഈ സായാഹ്നത്തിൽ ഒർന്മകളുടെ കയ്യും പിടിച്ചു കടലോരങ്ങളിലൂടെയുള്ള യാത്ര മദ്ധ്യേ ഏകയായി നില്ക്കുന്ന ഒരു പനമരത്തെ കണ്ടു ,ശൂന്യതയിൽ വേട്ടയാടുന്ന മറ്റൊരു ജീവൻ കൂടി ..അതിനടുത്തേക്ക് ചെന്ന എന്നോട് മെല്ലെ പറഞ്ഞു ശൂന്യത പലപ്പോഴും എന്നെയും വേട്ടയാടാറുണ്ട് എന്ന് ...വാത്സല്ല്യത്തിന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകളുടെ തലോടൽ ഞാനും കൊതിക്കാറുണ്ടെന്നു ,ചിറകുകൾ തകര്ന്ന സ്വപ്നമാണെന്നറിയാം എങ്കിലും ഒരിക്കൽ .....ഇത് കേട്ട് ഒരു നിസ്സഹായനെ പോലെ ഞാൻ നടന്നു ...ആ അമ്മ മടിത്തട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ വാൽസല്ല്യത്തോടെ മോനെ എന്നുള്ള വിളി കേൾക്കാൻ കൊതിയാകുന്നു ,എന്റെ ഹൃദയം നിറക്കാന് ,കവിളില് സ്നേഹത്തിന്റെ ആശ്വാസത്തിന്റെ സ്നേഹചുംബനം ഏറ്റു വാങ്ങാൻ കൊതിയാകുന്നു അമ്മേ...ഈ ചുട്ടു പഴുത്ത മണലാര്യന്യങ്ങളിൽ വീഴുന്ന കണ്ണ് നീരിന് പകരമായി സന്തോഷത്തിന്റെ മിഴിനീർ പൂക്കൾ ഞാനമ്മക്കു പകർന്നു..ചിലപ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ പ്രാര്ത്ഥനയായിരിക്കണം ഇടവഴിയിലെ മുള്ളുകള് എന്നെ വേദനിപ്പികാത്തത് ....
വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഇതുപോലൊരു സായാഹ്നത്തിന് എന്തൊരു അഴകായിരുന്നെന്നോ .അന്നത്തെ അസ്തമയ സൂര്യനോടൊപ്പം ആഴങ്ങളിക്ക് താഴ്ന്നു പോയത് എന്റെ മോഹങ്ങളായിരുന്നു .പതിക്കെ പതുക്കെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു കറുത്ത പുകയായ് പടരുകയായിരുന്നു ഈ പ്രവാസത്തിൽ ..യാഥാര്ത്യത്തിന്റെ തീവ്രത എന്റെ ഹൃദയത്തെ കീറിമുറിച്ചു വാക്കുകള് നിലവിളി സംഗീതമായ് മാറി ..കണ്ണുനീര് കാഴ്ച്ചയെ മറച്ചു ഒരു ആശ്വാസവാക്കിനും നിയന്ത്രിക്കാന് ആയില്ലാ ഹൃദയം കീറിമുറിഞ്ഞപ്പോള് ഉണ്ടായ കണ്ണുനീര് പ്രവാഹത്തെ ..കാരണം എന്നെ നെഞ്ചോടു ചേര്ത്ത് കൈകള് ആയിരുന്നു എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ,വാത്സല്യത്തിന്റെ നിറകൂടമായ എന്റെ മാത്രം ..എന്റെ മാത്രം അമ്മ നക്ഷത്രം...ഒരിക്കൽ എനിക്ക് ദൈവത്തൊട് ചോതിക്കണം എന്തിനാ എന്നെ ആ അമ്മ നക്ഷത്രത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റിയതു എന്ന് ..ഇന്ന് ഈ സായാഹ്നത്തിൽ ഒർന്മകളുടെ കയ്യും പിടിച്ചു കടലോരങ്ങളിലൂടെയുള്ള യാത്ര മദ്ധ്യേ ഏകയായി നില്ക്കുന്ന ഒരു പനമരത്തെ കണ്ടു ,ശൂന്യതയിൽ വേട്ടയാടുന്ന മറ്റൊരു ജീവൻ കൂടി ..അതിനടുത്തേക്ക് ചെന്ന എന്നോട് മെല്ലെ പറഞ്ഞു ശൂന്യത പലപ്പോഴും എന്നെയും വേട്ടയാടാറുണ്ട് എന്ന് ...വാത്സല്ല്യത്തിന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകളുടെ തലോടൽ ഞാനും കൊതിക്കാറുണ്ടെന്നു ,ചിറകുകൾ തകര്ന്ന സ്വപ്നമാണെന്നറിയാം എങ്കിലും ഒരിക്കൽ .....ഇത് കേട്ട് ഒരു നിസ്സഹായനെ പോലെ ഞാൻ നടന്നു ...ആ അമ്മ മടിത്തട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ വാൽസല്ല്യത്തോടെ മോനെ എന്നുള്ള വിളി കേൾക്കാൻ കൊതിയാകുന്നു ,എന്റെ ഹൃദയം നിറക്കാന് ,കവിളില് സ്നേഹത്തിന്റെ ആശ്വാസത്തിന്റെ സ്നേഹചുംബനം ഏറ്റു വാങ്ങാൻ കൊതിയാകുന്നു അമ്മേ...ഈ ചുട്ടു പഴുത്ത മണലാര്യന്യങ്ങളിൽ വീഴുന്ന കണ്ണ് നീരിന് പകരമായി സന്തോഷത്തിന്റെ മിഴിനീർ പൂക്കൾ ഞാനമ്മക്കു പകർന്നു..ചിലപ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ പ്രാര്ത്ഥനയായിരിക്കണം ഇടവഴിയിലെ മുള്ളുകള് എന്നെ വേദനിപ്പികാത്തത് ....
No comments:
Post a Comment